Na zijn pensionering wijdde hij zich aan afasiepatiënten en het dialect van zijn geboorteplaats Venray. Hij zorgde ervoor dat een tweetal woordenboeken met Venrayse taal verschenen.

Op hoge leeftijd gaf hij opdracht 2 stichtingen op te richten die dove kinderen in Malawi en andere ontwikkelingslanden van het allernoodzakelijkste voorzien. Tot in de laatste dagen van zijn leven bleef hij betrokken.

Tot op grote leeftijd bleef hij taal centraal stellen; een woordenboek is immers nooit af en altijd kan er aan de kwaliteit iets worden toegevoegd.

Kwaliteit is ook een thema dat bij Willy Schols hoorde. Hij probeerde die kwaliteit te bevorderen door te toetsen als docent en inspecteur. Hij ontwikkelde ook een eigen opvatting over het Venrays dialect en schreef 2 woordenboeken.  Aan personen in zijn directe omgeving stelde hij ook de hoogste kwaliteitseis.

Willy Schols was ook gelovig. De Taal van Hem moest ook goed uitgedrukt worden, in het Nederlands, maar ook in het Venrays. Hij rustte niet met een klus op dit gebied voordat het zijn kwaliteitstoets kon doorstaan; dat duurde soms lang, maar het voldeed wel aan Gods bedoeling.

Willy Schols werd gewaardeerd Ook is dat uitgedrukt in twee belangrijke onderscheidingen. Hij was drager van het officierschap van Oranje Nassau en werd op hoge leeftijd door Paus Johannes Paulus II benoemd tot Ridder in de Orde van St. Sylvester. Vrienden waardeerden hem ook; zijn lijst van goede vrienden en bekenden is tot op het laatst een lange lijst gebleven.